Parasha Ki Tissa - Het Gouden Kalf

Exodus 33:7 En Mozes nam de tent en zette die voor zichzelf buiten het kamp op, een eind van het kamp vandaan; en hij noemde hem de tent van ontmoeting. Zo gebeurde het dat ieder die de HEERE zocht, naar de tent van ontmoeting moest gaan, die zich buiten het kamp bevond.
8. Telkens als Mozes naar de tent ging, gebeurde het dat heel het volk opstond en dat ieder bij de ingang van zijn tent ging staan en dat zij Mozes nakeken tot hij de tent was binnengegaan.
9. Zodra Mozes de tent binnenging, gebeurde het dat de wolkkolom neerdaalde en bij de ingang van de tent bleef staan en dat de HEERE met Mozes sprak. 10. En zodra heel het volk de wolkkolom zag staan bij de ingang van de tent, stond heel het volk op en boog zich neer, ieder in de opening van zijn tent.

11. De HEERE sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals een man met zijn vriend spreekt. Daarna keerde hij terug naar het kamp, maar zijn dienaar Jozua, de zoon van Nun, een jongeman, week niet uit het midden van de tent.

Er zijn mensen die zich oprecht afvragen hoe het mogelijk was dat het volk Israël zo diep kon zondigen door een gouden kalf te maken.
Toch is het heus niet zo vreemd. Want de meesten van ons doen ook aan ‘gouden kalfsdienst’!
Toen Mozes, die als enige het echte contact met God had, veertig dagen lang wegbleef, ontstond er onrust bij het volk: ze wilden nú een god hebben die hen leiden zou! Nadat ze er eerst grote offers voor gebracht hadden, maakten ze een heel mooi beeld en toen het klaar was, zeiden ze: „Dit is uw god, Israël, die u uit het land Egypte heeft gevoerd” (32:4b).
Of je dat nu tegen een mooi gouden kalf zegt of tegen de christelijke leer... het is allemaal afgodendienst. Ja, zelfs de Bijbel is vaak een gruwelijke afgod geworden, de Bijbel is geen God, maar de God van de Bijbel is Heer!

Israël had hierin zwaar gezondigd en terecht wilde God het volk verdelgen. Maar Mozes is voor hen in de bres gesprongen: „Maar nu, vergeef toch hun zonde - en zo niet, delg mij dan uit het boek dat Gij geschreven hebt” (32:32).

Zijn er onder ons nog zulke priesters die bidden om vergeving voor de zonde van anderen? Priesters die hun leven daar voor willen inzetten?!
De legerplaats was te zondig geworden om daar een ontmoeting met God te hebben. Daarom bouwde Mozes een tent ver buiten de legerplaats om daar, voor het volk Israël, God te ontmoeten. Wat een priesterlijk hart! Daar, in die tent ver buiten de legerplaats, kon Mozes voor Gods aangezicht pleiten voor de mensen in de legerplaats!

Wat heeft ons verworden Christendom behoefte aan zulke tentenbouwers!                                            (Overgenomen van Bijbels Dagboek)

Dat de Bijbel een afgod kan zijn, klinkt ons vreemd in de oren.  Je  zou het gedrukte boek kunnen vereren. Het is eigenlijk het transportmiddel voor de 'software' van Gods woorden voor de mensheid.  Ik heb  wel gezien dat in sommige Messiaanse gemeentes voor de Torarol wordt gebogen, dat deze wordt rondgedragen zodat mensen die kunnen aanraken en kussen.  Ook dat is een vorm van afgoderij. De schrijver van het dagboek denkt waarschijnlijk aan het gebruik van Bijbelteksten om gelijk te krijgen, om ze in een verkeerde context te plaatsen, of om mensen onder druk te zetten.
In ieder geval is het gebod om geen andere goden te maken en te dienen ook voor ons bedoeld.  Want alles wat voor ons belangrijker wordt dan onze toewijding aan God is afgoderij en dat kan op veel manieren.

We lezen dat God terecht heel toornig was. Er kwam ook een oordeel over hen wiens hart niet aan God was toegewijd. De Levieten waren bereid dit oordeel van God uit te voeren en er vielen 3.000 doden.  Zo gaat het vaak bij Gods volk. Er is altijd een rest waarmee God verder wil gaan.  Maar YAHWEH was hier zo boos, dat Hij ze allen had willen doden.  In Exodus 32:10 zegt Hij tegen de pleitende Mozes, "laat me Mijn gang gaan, Ik wil ze vernietigen! Ik ga wel met jou alleen verder en jij Mozes zult een groot volk worden". 
Hoeveel mensen zouden zich vereerd voelen met zo'n aanbod?  Wat zou je ineens belangrijk zijn..... ! Toch denk ik dat God wist hoe Mozes zou reageren.  Het ging Mozes om de eer van God en om Zijn Naam onder de heidenen. Hij had liefde voor het volk.  Hij was echt een priester,  een beeld van de hemelse Hogepriester, die zijn leven voor het volk wilde geven:

           Nu dan, of U toch hun zonden wilde vergeven! Maar indien niet, schrap mij alstublieft uit Uw boek, dat U geschreven hebt.
Exodus 32:32

Mozes kan echter niet in plaats van het volk sterven, hij kan er geen verzoening voor doen. Dat kan alleen Yeshua, de volmaakt Zondeloze.

Als het volk dan ziet dat de vuurkolom niet meer in hun midden verschijnt, maar boven een tent buiten de legerplaats, wat gaat er dan door hen heen. Verdriet, berouw, schaamte.

Dan zagen ze Mozes naar die eenvoudige ontmoetingstent toelopen en ze gingen voor hun eigen tent staan. Ze keken hem na, Hij kon God ontmoeten, die zo verschrikkelijk boos was geworden om hun zonden.  Ze bogen zich neer in aanbidding voor YAHWEH hun God. 

En dan volgt die mooie tekst, die dit gedeelte afsluit:
Exodus 33:11 De HEERE sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals een man met zijn vriend spreekt. Daarna keerde hij terug naar het kamp, maar zijn dienaar Jozua, de zoon van Nun, een jongeman, week niet uit het midden van de tent.

  

Ida